Zatrzymamy się na chwilę nad dwiema wypowiedziami Matki założycielki: "Prośmy i błagajmy, byśmy były prawdziwymi oblubienicami niebieskiego Oblubieńca i mogły uczestniczyć w wieczystej uczcie..." (Positio, X, dok. 15/16).
"O najczcigodniejsze Serce Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa [...] Ofiarujemy Tobie wszystkie nasze myśli, słowa, uczynki i cierpienia; niech one służą, o przeczyste źródło łaski, dla Twojej chwały i naszego zbawienia" (ID. Biografia, IV, dok. 3).
Mogłybyśmy przytoczyć jeszcze inne słowa, lecz te dwie myśli - wraz z tym, co o niej wiemy - pozwalają nam już na określenie jej głęboko chrystusowej duchowości. Źródłem i nieustannym punktem odniesienia jej chrześcijańskiego życia było obcowanie z Chrystusem ewangelicznym, a raczej z żywym Chrystusem z Ewangelii uobecnianym w Kościele przez Ducha Świętego. Jak już wspomniałyśmy, duchowość jest przede wszystkim wolnym i miłosnym działaniem Ducha Świętego w osobie wierzącej. W takim właśnie znaczeniu - tak jak w przypadku Matki Marii - duchowość przedstawia się jako przeżywane doświadczenie oraz istota życia osoby wierzącej.
Duchowy proces jest drogą stopniowego, cierpliwego, ufnego i wytrwałego przyjmowania Ewangelii, to znaczy doskonałego upodabniania się do Chrystusa poprzez naśladowanie Jego.
Przeżywana w ten sposób duchowość stwarza warunki do przejścia od pobożności i kultu (czyli latrii) do powołania, "wezwania", od zachwycenia się heroicznością cnót świętych, do postrzegania ich jako osoby powołane, którym udało się nawiązać żywą relację z Jezusem Zmartwychwstałym, co jest powołaniem każdego chrześcijanina. Możemy powiedzieć, pamiętając o świętym, heroicznym życiu Matki, że w taki sposób święci mogą pomóc w rozszerzaniu jednego lub więcej charyzmatów i wzbudzać (jak w naszym przypadku) powołania, to znaczy pociągać wiernych do naśladowania Chrystusa. W przeciwnym razie niewytłumaczalny byłby fakt, w jaki sposób liczba czterech sióstr, które w 1842 r. poświęciły się Najświętszemu Sercu Jezusa, po kilku latach wzrosła do 4409, a liczba zamieszkujących przez nie domów do blisko 90, również w diasporze niemieckiej i szwedzkiej.
Święci to osoby w pełni zrealizowane, autorzy prawdziwego, duchowego nauczania, stanowiący teologiczne miejsce poznania i odkrywania prawdziwego oblicza Kościoła, oblubienicy Chrystusa.
za: G. Jatosti, Beata Madre Maria Luiza Merkert, Rzym 2012.
za: G. Jatosti, Beata Madre Maria Luiza Merkert, Rzym 2012.
